मेरो माया उसको निम्ति सुगन्दा बिनाको फुल भएछ
आफैलाई उन्ने फलामको सुल भएछ
मसानघाट हो भन्ने चिनाउने,कागजको तुल भएछ
अति झिर्ण,तर्ने नहुनी नारायणीको पुल भएछ
पहिला त मख्ख हुन्थी मेरो माया देखी ,,

दु ख पायो सारै नि धन पनि कमाएन
पिरै पिर सँधै भर मन पनि रमाएन ।

अरु त बाठो चलाख यत्ता उत्ति गरि कमाउछन्
भुलेर आफ्नो परिवार क्षणिकका लागि यत्तै रमाउछन् ।

न त सके कमाउन न पो सके रमाउन

म कति रोए रोए .....
पहिला खुशीले तिमीलाई पाएर रोए
अनि अन्जानमा माया लाएर रोए
भेट नहुदा तिमीसंग चाएर रोए
गोदौलीमा तिमीलाई भेट्न धाएर रोए
त्यो भन्दा नि धेरै त .....तिमीलाई थाहा छ??

धिकारछ जीबन मेरो
न त अपनाउन सके तिमीलाई
न त तिमीलाई छाडी हिड्न सके,
न त समाजको अघि जिउन सके तिम्रो साथ् लिई
न त तिमीलाई लिई नाउ डाडा काटी हिड्न सके
धिकारछ जीबन मेरो ............

आरिसे र बेकामी सोचेछौ मलाई
मलाई जस्तो अरुलाई नसोच्नु है ,
सारै मुटु दुख्दो रहेछ जुटो आरोपले
बिन्ती गर्छु आफ्नो सम्झिनेलाई
मलाई झै तिखो शब्द बाणले नघोच्नु है..........

थाहै नपाई कसैको नजरले
म दोषी पाएछु
नचाहँदा नचाहँदै कसै सामु
म मित्र बनी छाएछु

आमाको सपना पुरा गर्न मैले नारीलाई इज्जेत गरेको हु
आफ्नु मायाजालमा फसाउन लागे नासंझिनु साथी,
बरु सम्मान गर्न सिका नारि जातलाई आमा सम्झी
नारीलाई खेलाउन सम्झी खेलाई आशु झार्न नतम्सिनु साथी ,!

म कामना गर्छु
झरनाको पानी सरी आँशु मेरो झरे पनि
कसैको बियोहोगमा छट्पटिएर म मरे पनि

दुखी नभइ सदा मुस्कुराउदैतिमी हाँसी दिनु
सयौँ सयौँ जुनी कसैको निम्ति बाँचि दिनु ।

गजल

सोच्दा सोच्द कयौ मेरा रात ढल्यो

छट्पटिमा कोल्टे फेर्दा जीउ मेरो गल्यो ।

लिन्न भन्छु सोचहरुछात्तिभित्र आफै चल्यो

छट्पटीमा कोल्टे फेर्दा जीउ मेरो गल्यो ॥

बिते मेरा कति कति रातहरु

सोच्दा सोच्दै बिते मेरा कति कति रातहरु

निन्द्र मै छाम छुम गर्छन् यि मेरा हातहरु ।

मुढा सरी जीउलाई ढलाई

सोचि रहन्छु थरि थिर

आफै देखी आफै डराई

आखिर मानबत हुँ म !

जत्ति नै फुले पनि बेली चमेली

आखिरेमा सबै फुल ओइलेएर सुक्दो रहेछ

जत्ति नै नराम्रो र दुखी भए पनि मान्छे

आखिर मानबत हुँ म१ कसैको वचनमा मुटु दुख्दो रहेछ ।

म पनि त त्यति सारो गरिबी त होइन हौ

तिमीले जसरी धन सम्पतिमा

घमण्डी गर्न नजानेर पो त

म पनि त त्यति सारो सुकुम्बासी त होइन हौ

तिमीले जसरी धन सम्पतीलाइ्र

सबैकुरा नठानेर पो त ।

तिम्रो मायामा माती घुर्की देखाई

आबेगमा आएर पो तेसो भनेको
अहिले नै कहाँ म घर जान्छुर सानु
कमाउन आको दुर देश मा हेर
खालि हाट म कहाँ लान्छुर सानु !

तिमी लाइ नै थाहा छनी टालेको चोली

मलाईमाफ गर हइ ल,,,,

आफ्नो औगात्त भुलेर तिमीसँग दाँज्न खोज्नु

मेरो ठुलो दोष थियो सानु

तिम्रो माया पाउदा आफ्लुलाई भाग्यमानी सम्झिन्थे

तिमीलाई पछि पारी म अघि बढ्ने

कम्जोरी मेरै हो

गर्थेउ होला नि पुजा तिमीले

के गर्नु त देउता बनि तिम्रो मन्दिरमा बस्न सकेन

पुछ्थेउ होला नि ति कोमल हातले

के गर्नु त हर्षको आँशु बनि ति आँखाबाट खस्न सकेन ।

किन खोज्छौ त मबाट हाँसो सानु
आखिर मलाई रुवाउने तिम्रो चाहा हुँदा हुदै

चिसो हावाको सिरेटो सँगै मान्छेहरुको आउने क्रम्म बाग्लिदै थियोत्यस माथी रात पनि क्रमिकरुपले ढल्किदै थियो । होटेलमा पच्छिम्ली किसिमका गीत ताल न बितालको जति जति मान्छेको ओइरो बढ्न थाल्छ छिपिदै गरेको रातल

नभन्नु है

हराएछ कत्तै नभन्नु है

दुई दिन नदेख्दैमा

छाडिएछ लेख्न नसम्झिनु है

केहिदिन नलेख्दैमा ।

हिजो सम्म वाध्यता थियो

भुमिगत हुन

लुकेछ कत्तै म देखी नभन्नु है

बिन्ति छ नसोध ल !

नसोध मलाई किन आखा,नाख पुछेको भनि,
यो त मेरा बानि नै परि सकेको छ
नखोज आशुका ढिक्काहरु यी मेरा आखामा
ति त अघि नै तिम्र तिखा शब्दहरुमा झरी सकेको छ !

कठै मेरा ति सोचहरु!