मझेरी डट कम

बदामी छन गाला मेरा नयन छन लट्ठ
मेरो रूप हेरि हेरि पर्छन सबै दंग .........

ऊ नम्रतामा विश्वाश गर्छ। सबैलाई झुकेर नमस्कार गर्नु उसको बानी हो। समयले भ्याएसम्म र क्षमताले पुगेसम्म मानबिय आपद-बिपदका अबसरमा चन्दा दिन्छ। सकेजति सबैलाई सहयोगको हात बढाउछ। कसैलाई हुन्न र गर्दिन नभन्नु उसको कमजोरी हो। भ्याए र सकेजति गर्छ पनि। मेलमिलाप र सद्भाबमा विश्वाश गर्छ। आफुले सहेर अरुलाई हँसाउनुमा ऊ रमाउँछ।

कति बसौ बिछोडमा नै अब छिट्टै फर्किदै छु सानु,
तिमीलाई भेट्न आउँदै छु म दोबटोमा पर्ख है त सानु ।

पुरानो हाँड़ी हो कि!
थोत्रे गाड़ी हो कि!
पुरानो राड़ी हो कि यो जिन्दगी!

"भेलेनटाईन" त्यों प्रेम दिवसको दिन !
तिमीलाई के दिऊँ उपहार प्रिया !!!!
जहाँ तिमी छौ अनि म !
तिमीबाट के लिऊँ उपहार प्रिया !!!

नेपाल आमाको न्यानु काख छोडी
बिदेश पलायन भएर
हरेक काँडेबार लाई पार गर्दै
म आफ्नो भाग्यरेखा आफै कोर्दै छु
भन्छन् जन्मेको छैटौ दिनमा भाबी आउँछ रे
बालकको निधारमा भाग्यरेखा कोरेर जान्छ रे
तर त्यो त रुढीवादी मात्र हो
आफ्नो भाग्यरेखा त आफैले कोर्नुपर्छ ।

पानी पर्यो असिना दर्केर
आउछु भन्यौ आइनौ फर्केर
मलाई कुराई
कहाँ गयौ निरमाया मलाई रुवाई

आज भोलि गजल लेखनको एउटा लहर नै चलेको छ । के बुढा के तन्नेरी आज सवै गजल लेख्नमा तम्सिएका पाइन्छन । आफ्नो पनि गजलमा छाप छोड्न वा आफ्नो प्रभावलाई कायमै राख्न हत्तारिरहेका देखिन्छन । यति सम्म कि हिजो गजल केही होइन । यो कनिष्ट एवम् तुच्छ विधा हो भन्नेहरु पनि आज चोरी चोरीकन भए पनि गजल लेख्न थालेका छन ।

१
माया लाग्छ मलाई आफ्नै नेपालको ।
संसारको उच्च गौरब हाम्रै सगरमाथा ।
पहिचान परिचय छवि हाम्रा ढलेका छन् ।

२
सिन्चेर त हेर ओईलाएका मनहरु ।
टाढालाई नजिक पार्ने आत्मासँगै जाड्ने ।

जिन्दगी यो रामछाया, कर्कलाको पनि भन्छन
भन्छन जड हो जीवन, कोही आँखाको नानि भन्छन
भीडभाड यो दुनियामा, सहाराहिन बाँचेको छु
तर पनि उनकै लागि, यो जिन्दगी साँचेको छु ,

न त झुठो , न त चोखो
मेरो प्रेम काहानी ।
न त कुरुप न् न त सुन्दर
मेरो जीन्दगनी ।।
झरी-बादल ,घाम -पानी
जीन्दगीको कथा ।
मुटु चुडीं पीडा दीने
पीरतीको ब्यथा ।।

कसैको त कति मिठो बोली
बोल्छन कठै दिलै खोली|

खोइ कसरीपो सोधुं कुन्नि
यिनी मोरी कस्कीछोरी होली|

डरडर पनि लाग्छ त्यसै
कतै हान्नेत होइन गोली|

कता बाट बोल्नसुरु गरुं

राति निदाउँदा पनि मन आफ्नै देश पुग्छ ।
बिदेशमा हुँदा पनि छातीभित्र देश दुख्छ ॥

अरु के नै मागुँ र खै मात्र शान्ति फुले पुग्छ ।
दुःख बिसाउँदा पनि छातीभित्र देश दुख्छ ॥

पेटारे कोट
छट्के सलोट ठोक्ने
आर्मीको सान

रुन्चे नेताले
देशको लगाममा
हक जमायो

तिमी समुद्र म चाहिँ खहरे खोला
बगरमा परिणत हुने मेरो यो चोला ..........

तिमी बृन्दावन म चाहिँ न्याउली चरी
विरहको गीत गाउदै रुने दिनभरि ......

खेलौना झैँ गरि खेल्छन, पुरुषहरु नारी किन ?
आफु ल्याउछन दश ओटी, हामी हिड्दा जारी किन?

समाजका दुइ पांग्रा फोस्रा चिप्ला कुरा गर्दछन
फकाउछन नानीलाई झैँ,समानता देउ साडी किन?

हिजो, आज, भोली भन्दै टारेपछि के गरूँ म
जित्छु भन्थें प्रेम उसको हारेपछि के गरूँ म

ढुक्कै भई बसें म 'नि अन्त नजर नडुलाई
दिन्छु भन्थ्यो जसले माया मारेपछि के गरूँ म

गजल
– प्रकाश सापकोटा
साउन–भदौ बर्खे भेल सँगै तरौंला नि
बाँचे पनि सँगै मरे सँगै मरौंला नि

द्इ मुटु यताउती, नमिठो भो अनुभूति
मेलापात, गाउँबेसी सँगै गरौंला नि

फाट्यो जिन्दगी यसलाई मैले फाल्न सकिन
सलाइकोरी आफ्नैसामु जिन्दगी बाल्न सकिन

सहिदिएँ दु:खलाई नि केवल सुखैसुख सम्झि
आफ्नै अघि चर्किगयो जिन्दगी टाल्न सकिन

प्रेम आंग्देम्बे
गीति कविता
रुछ होला तिम्रो पनि मन स्मृतिहरु समेटेर
म पनि त अन्योलमा छु नि किनारहरू नभेटेर
वारिपारी बनाइ दियो विवशताको भेलले
जंघार तरी आउ झैँ लाग्छ छाल नहेरेर